ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Νο 92 / 06-07-2011
Παρά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου
ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ
ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Η πρόταση μας για διέξοδο από την «θηλιά» του χρέους, μέσω ενός εθνικού μνημονίου ανάπτυξης της οικονομίας και στήριξης της εργασίας, κερδίζει συνεχώς έδαφος.
Οι παράγοντες που επιβαρύνουν το χρέος είναι:
1. Το υψηλό, αρχικό ποσοστό του χρέους της χώρας (σε 7 χρόνια το χρέος αυξήθηκε κατά 108 δις ευρώ, από τα οποία… 70 δις ευρώ είναι οι τόκοι εξυπηρέτησης του!).
2. Το υψηλό πρωτογενές έλλειμμα.
3. Το υψηλό επιτόκιο δανεισμού της Κυβέρνησης.
4. Ο χαμηλός ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας (σήμερα ύφεση).
Όλες οι πολιτικές Τρόικας και Κυβέρνησης μετά από 13 μήνες σκληρή μνημονιακή πολιτική κινήθηκαν στην άμβλυνση των δύο πρώτων παραγόντων, ως άνω που επιβάρυναν το χρέος.
Στην πραγματικότητα και παρά τις θυσίες του ελληνικού λαού οι στόχοι τους δεν επιτεύχθηκαν.
Το χρέος από τα 294 δις ευρώ το 2009, ανήλθε με την δημοσιονομική απογραφή του κ. Γ. Παπακωνσταντίνου στα 326 δις ευρώ, για να φτάσει το α’ τρίμηνο του 2011 στα 345 δις ευρώ, δηλαδή σε 15 μήνες με την ίδια Κυβέρνηση επιβαρύνθηκε κατά 51 δις ευρώ!!! Θεωρούμε λάθος του «οικονομικού επιτελείου» του ως άνω τ. Υπουργού να συνυπολογίζει στο παραπάνω χρέος 20 δις ευρώ που είναι το ποσό των εγγυήσεων του Δημοσίου (που δεν έχουν καταπέσει) για τον δανεισμό των Δ.Ε.Κ.Ο., γιατί αυτό το κονδύλι εμφανίζεται και στους ισολογισμούς των Δ.Ε.Κ.Ο. και ως υποχρέωση στο χρέος του Δημοσίου…
Αλλά και ο άλλος εθνικός στόχος (μείωση ελλείμματος) όχι μόνο δεν επετεύχθη, αλλά επιδεινώθηκε: Στο α’ δίμηνο του 2011 ήταν 3,3 δις ευρώ, στο α’ τρίμηνο του 2011 ήταν 7,3 δις ευρώ, για να φτάσει στο α’ τετράμηνο του 2011 τα 9,97 δις ευρώ!!!
Κατά συνέπεια είναι δραματική η προτεραιότητα αντιμετώπισης των παραγόντων υπ’ αριθμ. 3 και 4 πάνω στο μίγμα της πολιτικής για την αποφυγή της χρεοκοπίας της χώρας και την έξοδο της από την κρίση. Θα πρέπει να δοθεί η δυνατότητα στην Ελλάδα να εξυπηρετήσει τα χρέη της με τους όρους δανεισμού π.χ. της Γερμανίας, δηλαδή με επιτόκια κοντά στο 2% και χρονικό περιθώριο τουλάχιστον 20 ετών.
Τότε και με κίνητρα οικονομικής ανασυγκρότησης (μείωσης φορολογικών συντελεστών, συγκράτηση ανεργίας και κοινωνικής προστασίας, διευκόλυνση επιχειρηματικότητας και επενδύσεων, «ξεπάγωμα» οικοδομής κ.λπ.) η χώρα με ανάπτυξη 3% ετησίως θα μπορούσε να αποπληρώσει το χρέος της, προσφέροντας περίπου το 2% του Α.Ε.Π. της ετησίως. Σε 20 χρόνια θα μπορούσε μέσα από το συγκεκριμένο πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης και στήριξης της εργασίας να μειώσει το χρέος στο 70% του Α.Ε.Π.…
Θεωρούμε ότι τα χαμηλά επιτόκια μπορούν να επιτευχθούν μέσω μίας ευρείας εγγύησης της Ε.Ε. και της Ε.Κ.Τ. για την εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους. Η ανάπτυξη είναι εφικτή με το ως άνω θεσμικό πλαίσιο γιατί η χώρα μας έχει απεριόριστες δυνατότητες π.χ. για παραγωγή ηλιακής και αιολικής ενέργειας, για εξειδίκευση των νέων στην τεχνολογία και την πληροφορική, για εκμετάλλευση της θέσης κόμβου που κατέχει για το εμπόριο και τον τουρισμό Ευρώπης – Ασίας κ.λπ.
Η παραπάνω πρόταση θέτει την Ευρώπη, αλλά και την Ελλάδα προ των ευθυνών τους.
Δεν είναι ουτοπική και ανεφάρμοστη. Την στηρίζουν σοβαροί και ανεξάρτητοι οικονομολόγοι, όπως π.χ. ο επικεφαλής του Πανεπιστημίου Κολούμπια κ. Τζέφρεϊ Σακς και ο βασικός αρθρογράφος της βρετανικής οικονομικής εφημερίδας “Financial Times” κ. Άλαν Μπιτλ.
Υπενθυμίζουμε τις ανάλογες θέσεις του διαπρεπή οικονομολόγου των ΗΠΑ, κ. Τζέιμς Γκαλμπρέιθ (καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Τέξας), θερμού θιασώτη της μείωσης της ανεργίας (βλ. ανακοίνωση μας Νο 57/13-12-2010).
Η διαφύλαξη του χρηματοπιστωτικού συστήματος και του κοινού νομίσματος της Ε.Ε. είναι προϋπόθεση για την σωτηρία της Ευρώπης των λαών. Ας τολμήσουν να καταργήσουν τις βαθμολογίες των διεθνών οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης, που όλες είναι εκτός Ευρώπης, όπως ακριβώς έκανε η S.E.C. (Αμερικανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς) για να μην επηρεάζουν τις δημόσιες εγγραφές των εταιρειών στο αμερικάνικο χρηματιστήριο.
Άλλωστε η διαπίστωση Αμερικής και Ευρώπης για τις εταιρείες αυτές είναι κοινή: Είναι υπεύθυνες για τρομακτικές απώλειες σε ομόλογα δανείων που οδήγησαν στην άβυσσο το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα (“Financial Crisis”) στα τέλη του 2008, εξ αφορμής των ακάλυπτων στεγαστικών δανείων στις Η.Π.Α.
Αυτοί και οι πολιτικές τους είναι οι βασικοί υπαίτιοι των δεινών της χώρας και της ευρωζώνης γενικότερα και όχι οι εργαζόμενοι που Τρόικα και Κυβέρνηση στοχοποιούν άδικα κάτω από το βλέμμα μιας αναποφάσιστης και αντιφατικής Ε.Ε.…
ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
