Μ ν η μ ό ν ι ο Νο 3
Διατηρούμε την ψυχραιμία μας και
σφυρηλατούμε την ενότητα στο Σωματείο μας
Μεσαιωνική κατάθλιψη στις εργασιακές σχέσεις
Στις 23/11/2010 κατέληξε σε συμφωνία Κυβέρνηση και Τρόικα για το επικαιροποιημένο μνημόνιο στην τελική διατύπωση του οποίου δίνεται δυνατότητα να υπερισχύσουν οι επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις εργασίας (Ε.Σ.Σ.Ε.), σε σχέση με τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας, γεγονός που αφήνει περιθώρια μισθολογικών περικοπών.
Ο όρος που ετέθη ότι δηλαδή η υπεροχή των επιχειρησιακών Σ.Σ.Ε. έναντι των κλαδικών, «χωρίς επαχθείς περιορισμούς», θα εξειδικευθεί μέχρι το τέλος του χρόνου σε νομοσχέδιο του Υπουργείου Εργασίας, αλλά είναι προφανές ότι η «υπεροχή» αυτή των επιχειρησιακών Σ.Σ.Ε. θα αφορά επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν υπαρξιακό πρόβλημα και ανταγωνιστικό μειονέκτημα, ώστε να έχουν την δυνατότητα της μείωσης του κόστους λειτουργίας τους, για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.
Πιστεύουμε ότι η τελική διατύπωση θα λαμβάνει υπόψη της σχετικό διάλογο των συνδικάτων (Γ.Σ.Ε.Ε.) με τους εργοδοτικούς φορείς.
Κατά τα λοιπά δεν αλλάζουν οι διαπιστώσεις που είχαμε κάνει στην προηγούμενη σχετική μας ανακοίνωση Νο 52/1-11-2010, ότι δηλαδή «το μνημόνιο συνθλίβει τις ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις».
Το ίδιο διαπιστώνει και η Ο.Τ.Ο.Ε. δέκα (10) ημέρες αργότερα με την επιστολή της προς τα Δ.Σ. των Συλλόγων-μελών της (αρ. πρωτ. 12619/10-11-2010), αλλά και πιο έντονα και αναλυτικά με την ανακοίνωση της αρ. 11/19-11-2010.
Δυστυχώς, δεν ελήφθη υπόψη το ψήφισμα διαμαρτυρίας που στις 29/09/2010 επέδωσε η Γ.Σ.Ε.Ε. στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την ευκαιρία της Πανευρωπαϊκής Ημέρας Δράσης των Συνδικάτων, όπου μεταξύ των άλλων είχε επισημάνει:
«Στοχοποιούνται και εκτελούνται τα κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών, θυσία στο βωμό μιας αβέβαιης σταθερότητας της ευρωπαϊκής οικονομίας, αλλά μιας βέβαιης αποσταθεροποίησης του κοινωνικού ιστού!
Οι εργαζόμενοι απαιτούν και διεκδικούν, η Κυβέρνηση να εγκαταλείψει αυτή την πολιτική, να απορρίψει τις εκβιαστικές απαιτήσεις των τοκογλύφων δανειστών της Τρόικας και να ακούσει τη φωνή της Κοινωνίας.
Τα ελλείμματα, την κρίση και τα χρέη να τα πληρώσουν αυτοί που τα δημιούργησαν, αυτοί που λεηλάτησαν τον δημόσιο πλούτο, την περιουσία των Ασφαλιστικών Ταμείων και κατέστρεψαν τη χώρα».
Όχι μόνο δεν ελήφθη υπόψη η ως άνω αυταπόδεικτη αλήθεια, αλλά ενέπλεξαν στη δίνη της κρίσης και τον Ιδιωτικό Τομέα της Οικονομίας με σειρά διατάξεων Νόμων καθ’ υπαγόρευσιν της Τρόικας που προξενούν μεσαιωνική κατάθλιψη στις εργασιακές σχέσεις κυρίως με την κατάργηση της «Διαιτησίας» και της «Μεσολάβησης» που από το 1990 ήταν ο ειρηνικός τρόπος επίλυσης των συλλογικών διαφορών συνδικάτων-εργοδοτικών οργανώσεων.
Η εκτροπή αυτή έγινε παρ’ ότι η πλήρης Ολομέλεια του Αρείου Πάγου με την 25/2004 ομόφωνη απόφαση της έκρινε ότι η δυνατότητα μόνο της εργατικής πλευράς για μονομερή προσφυγή στην «Διαιτησία», όχι μόνο δεν αντίκειται στο άρθρο 6 της 154 Διεθνούς Σύμβασης Εργασίας, αλλά εναρμονίζεται πλήρως προς αυτό, αφού επιδιώκεται η «ειρηνική» επίλυση των συλλογικών διαφορών σε κλίμα συμφιλίωσης, χωρίς οξύτητα και πιέσεις…
Πέραν όμως του συνταγματικού πραξικοπήματος και αγνόησης του Αρείου Πάγου οι «κυρώσεις» της Τρόικας και της Κυβέρνησης επί των εργαζομένων στον Ιδιωτικό Τομέα είναι και χρηματοοικονομικά άτοπες, αφού αυτοί ούτε επιβάρυναν, ούτε επιβαρύνουν το δημοσιονομικό έλλειμμα και το χρέος της χώρας!
Το ολίσθημα δε θα είναι ακόμα πιο μεγάλο και τραγικό αν τελικά περάσει η διάταξη σύμφωνα με την οποία «θα μένουν ακάλυπτοι όσοι από τους εργαζόμενους δεν εκπροσωπούνται από σωματεία», όταν τίθεται σε ισχύ το περιεχόμενο των συλλογικών συμβάσεων!!!
Υπάρχει άλλος δρόμος;
Ο διαπρεπής οικονομολόγος των Η.Π.Α., Τζέιμς Γκαλμπρέϊθ, καθηγητής στη Σχολή Δημοσίων Υποθέσεων «Λίντον Τζόνσον» του Πανεπιστημίου του Τέξας και Διευθυντής της Κοινής Οικονομικής Επιτροπής του αμερικανικού Κογκρέσου, απορρίπτει την άποψη ότι οι μειώσεις στα επιδόματα κοινωνικής πρόνοιας μπορούν να βοηθήσουν να κλείσει το έλλειμμα. Θεωρεί ότι η κοινωνική πρόνοια αποτελεί πρόγραμμα δαπανών, απλής μεταβίβασης πλούτου από τους σημερινούς φορολογούμενους σε οικονομικά ασθενέστερους και ευπαθείς. Υποστηρίζει ότι μοναδικός τρόπος μείωσης του ελλείμματος είναι να μειωθεί η α ν ε ρ γ ί α και όχι να κοπούν δαπάνες ή να αυξηθούν οι φόροι, γι’ αυτό οι Τράπεζες θα πρέπει να δανείζουν και πάλι, αλλά χωρίς να δημιουργούν «φούσκες» με στόχο τα υπερκέρδη.
Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει σήμερα ότι το έλλειμμα προκλήθηκε κυρίως από την κατάρρευση των φορολογικών εσόδων εξαιτίας της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008 και της ύφεσης που ακολούθησε.
Αυτές τις διαπιστώσεις του κ. Γκαλμπρέϊθ δεν τις γνώριζε ο κ. Πρωθυπουργός, αφού ο διαπρεπής οικονομολόγος υπήρξε Σύμβουλος του κατά τις επαφές του με το ΔΝΤ τον περασμένο Ιανουάριο;
Είναι καιρός οι εργαζόμενοι να εγκαταλείψουν την παθητική στάση της ηττοπάθειας και του συμβιβασμού μπροστά στις επιθέσεις (άδικες και αναιτιολόγητες) που δέχεται ο κόσμος της εργασίας. Να συσπειρωθούν γύρω από τα συνδικάτα τους, τουλάχιστον σε αυτά που έχουν επιδείξει έργο και αποτέλεσμα, ρεαλισμό και ωριμότητα, γνώσεις και πρόγραμμα.
Δεν κάνουμε «όψιμη» κριτική σε κανένα.
· Η δημόσια θέση μας για την «κρίση» αποτυπώθηκε στην ανακοίνωση μας Νο 106/12-11-2008.
· Η δημόσια θέση μας για τα «δρακόντεια μέτρα» Κυβέρνησης, ΔΝΤ, Ε.Ε. και Ε.Κ.Τ. γνωστοποιήθηκε με την ανακοίνωση μας Νο 32/3-5-2010, που πλήρως επιβεβαιώνουν οι σημερινές εξελίξεις.
Επαναλαμβάνουμε την αρχική μας θέση (Νοέμβριος 2008):
«Η ασφάλεια της απασχόλησης είναι αδιαπραγμάτευτος όρος των σκοπών του Σωματείου μας. Την εγγυάται η ευρωστία και η φερεγγυότητα της Τράπεζας».
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΜΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ
Το Διοικητικό Συμβούλιο
